Dokonywanie pomiarów w tak szczególnej sytuacji społecznego rozchwiania zawsze obarczone jest pewnym ryzykiem. Napływające codziennie informacje na temat koronawirusa miały ogromny wpływ na zmianę sytuacji badanych, a co za tym idzie zmianę postaw. Można założyć, że w miarę upływu czasu (a także wypełniania kwestionariusza) rosło poczucie zagrożenia, które w początkowym etapie pandemii było czasem bagatelizowane.

Badanie, które wykonaliśmy nie jest reprezentatywne, ale też nie pretendowało do tego, by takim być. Rzut oka na strukturę respondentów pozwala jednak stwierdzić, że w badaniu wzięła udział dość zwarta próba osób, które są młodsze, dobrze sytuowane, dobrze wykształcone, zamieszkujące duże miasta – i co bardzo ważne – pracujące zdalnie w domu. W zdecydowanej większości takimi pracownikami okazały się kobiety.

Ponieważ pozostają one w domu, sytuacja ta oceniana jest przez nie pozytywnie. Przeważają opinie, że nie jest to nic specjalnie uciążliwego, a perspektywa spędzenia czasu w mieszkaniu przez kolejne 2 tygodnie budzi wręcz entuzjazm. Nie wiadomo na ile wynika to z faktu zmiany komfortu pracy (na lepszy) czy poczucia, że jedynie w ten sposób możemy obronić się przed wirusem, tym bardziej, że aż 93% popiera zamknięcie szkół i kościołów. 

Respondenci bardziej boją się, że zachoruje ktoś z ich bliskich niż oni sami. Prawdopodobnie związane jest to z ich wiekiem, gdyż większość z badanych to ludzie do 34 roku życia, którzy nie znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka zakażeniem. 

Duży niepokój wzbudza pogorszenie sytuacji finansowej, któremu towarzyszy silnie pesymistyczne przekonanie o nadchodzącym kryzysie.

Przeważają pozytywne opinie na temat działań państwa w sprawie przeciwdziałania epidemii, choć duża część nie ma w tej sprawie jednoznacznego zdania.

dr Maciej Milewicz